حالا پسر حرف گوش کنی شده ام و سعی می کنم هر روز به توصیه هایی که خانم دکتر از چند سال قبل برای من داشته درست عمل کنم.هر روز قبل از ساعت شش از خواب بیدار میشم و قرصم رو ناشتا می خورم و بعد با صبحانه ای که تبدیل شده به یکی دو تا لقمه,از خونه بیرون می زنم.دیگه با مشتریهای اینجا هم اخت شدم.بالا و پایین های محل کارم خیلی کمتر از قبل شده.بخشی از تلاش هر روزه ی من رفته روی این قضیه که هر مسئله ای نتونه باعث ناراحتی من بشه و از حرفهایی که شنیدن و شاید قبول اونها تا چند مدت قبل سخت و گنده بود و انرژی زیادی رو از من می گرفت,خیلی ساده تر از قبل از اونها گذر کنم. این روزها یک اخلاق بد توی وجود خودم کشف کردم که سر این خلق و خوی نچسب خیلی با خودم سرشاخ شدم.بعضی شبها موقع پیاده روی کارم به دعوا و مرافعه با خودم می کشه و از روی پل که گذر می کنم اون روی خودم رو به سمت پایین هل میدم،به این امید که شاید دفعه ی بعدی که از روی پل روی بلوار رد میشم دیگه اثری ازش باقی نمونده باشه. یکی از دلخوشی های این چند سال دیدار چند وقت یکبار با دوستان پا به سن گذاشته یا بهتر بگم پدر و مادرهای جدیدی هست که به واسطه ی کارم تونستم تا حدودی بهشون نزدیک بشم.روزهای اول و آخر هر ماه منتظر هم صحبتی خانم بلوکی,معلم سال های دور,چشم به در دارم که سر برسه و خنده ها و قربان صدقه رفتن هاش رو با لذت تمام نوش جان کنم.چند روز پیش بر

برای من بیشتر شبیه یک درد هستش.این مسئله که شما توی محیط کاری که روزانه با آدمهای زیادی،با شهروندهای جور و واجور خودت سرو کار داری آیا داری فراتر از حد و وظایف خودت انرژی می گذاری یا نه یک مسئله شخصی هستش.موضوعی که به شخص خود شما مربوط میشه.همیشه سعی من بر این بوده که مشکلات مردمی که با اونها سر و کار دارم تا جایی که امکان اون وجود داره،از جنس مشکلات خودم بدونم و برای اونها وقت بگذارم.بدون اینکه بخوام ادا در بیارم باید بگم که این شکلی نگاه کردن به موضوع باعث شده آرامش بیشتری داشته باشم و به انسانهای خوبی نزدیک بشم.برات خیلی ارزش داره کهدهنوز بعد از سه سال آقای صادق خان کرمی هر از چند گاهی جویای اصل حال و خودم و مادر نازنینم میشه و حرفهای پدر و پسری زیادی رو باهم رد و بدل می کنیم. اما حرف از درد زدم.بی اغراق هیچ کدام از این کارهایی که توی این چهار سال و خرده ای که از شروع کار جدیدم گذشته انجام دادم،فراتر از وظایف خودم ندونستم و با اشتیاق رفتم سراغ اونها.این یک فرهنگ غلط به حساب می یاد که آدمها بعد از حل مشکلاتشون توسط شمایی که وطیفه ات رو انجام دادی حرف از "جبران" و "از خجالت شما در اومدن" می زنند.نمونه جدید اون که بعد از شنیدنش هیچ عکس العملی جز گفتن این جمله که"اختیار دارید.انجام وظیفه است",برای نشون دادن ندارم اینه که "ما که جز درد سر چیزی برای شما نداشتیم تا حالا..."این رو بگذار

پیرمرد بازنشسته با هفتاد و اندی سال سن که با حقوق بازشستگی خانواده ای پنج نفره،با کلی شاخ و برگ رو دور و ور خودش روپا و سرحال نگه داشته.همراهی سه روزه با جمعی چهار نفره از همکارهای خودم که روایت تلخ اونها از حواشی زندگی کامم رو بسیار تلخ و مکدر کرد.پیرمرد افغان؛میهمان تازه از راه رسیده و حالا دو هفته ای.آرام و بی صدا مهمان کوچه ی شماره ی سی.نگهبان ساختمان نیمه کاره ای که شبهای سرد رو پای اسکلت فلزی ساختمان قد کشیده کنار خانه ی ما داخل چادر تاریک سر می کنه و توی این چند روز،بچه های قد و نیم قدش رو دیدم که روزی چند مرتبه به هر بهانه سراغ پیرمرد و حال و احوالش رو گرفتن.حالا هر صبح قدم های کوتاه پیرمرد رو می بینم که کوچه رو بالا و پایین می کنه برای سر رسیدن کارگرهای ساختمان.رضای عمه که فعلا درس و دانشگاه رو کنار گذاشته و به ناچار برای روی پا بودن خودش،رفته سراغ کار کردن داخل یک مغازه ی آبمیوه فروشی که هر شب از کنارش عبور می کنم.دایی یوسفم که جلوی کوهی از مشکلات و گرفتاریهای این روزها کم نیاورده و سخت قد علم کرده و دایی محمدم که ترجیح داده با روزگار سرشاخ بشه. شب تولد مادرم از کنار هیچ کدام از این آدمها نتونستم راحت عبور کنم.علاوه بر فکر کردن به دنیای پنجاه سالگی مادرم،به همه ی این آدمها فکر می کردم و خوشحال بودم که با چند شاخه گل نرگس و زنبق مادرم رو سخت توی آغوشم گرفتم. + نوشته شده در